Εύχομαι σε όλους καλά, ευλογημένα και όμορφα Χριστούγεννα.
Με πολλή πολλή μουσική, χαρά και κάθε ευλογία του Θεού.
Η αρμονία του Σύμπαντος (Πλάτων).
Η τέχνη που δανείζει το όνομά της στις Μούσες (Σωκράτης).
Η Θεά που ξυπνάει στην καρδιά τον πόθο των ωραίων πράξεων (Πυθαγόρας).
ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ
ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ
(NOTRE DAME DE PARIS)
Αγαπητοί φίλοι,
Μετά από πολύμηνη απουσία εξαιτίας τεχνικών προβλημάτων καθώς και κάποιων προσωπικών λόγων επανέρχομαι στην ενεργό δράση.
Στο συγκεκριμένο μας άρθρο θα ασχοληθούμε με το μεγάλο εκκλησιαστικό όργανο του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας των Παρισίων.
Πριν δούμε το εκκλησιαστικό όργανο του ναού, ας δούμε μερικά στοιχεία για τον περίφημο αυτό Καθεδρικό Ναό. Η Notre Dame βρίσκεται στο ανατολικό ήμισυ της νησίδας Île de la Cité του Παρισιού. Ο ναός ανήκει στο Ρωμαιοκαθολικό δόγμα και είναι η έδρα του Αρχιεπισκόπου του Παρισιού. Θεωρείται ως ένα από τα ωραιότερα δείγματα της Γαλλικής Γοτθικής Αρχιτεκτονικής. Το πρώτο κτίριο που υπήρξε ποτέ σε αυτό το σημείο ήταν η Βασιλική του Αγίου Στεφάνου που κατασκευάστηκε γύρω στο 511 από τον Childebert Ist που ήταν βασιλιάς του Παρισιού. Μια δεύτερη εκκλησία οικοδομήθηκε κοντά στην πρώτη και αφιερώθηκε στην Παρθένο Μαρία με την επωνυμία Notre Dame (Η Κυρία μας). Με την εισβολή των Νορμανδών η εκκλησία αυτή κάηκε και ανοικοδομήθηκε κάπου το 857. Το 1160, ο Maurice de Sully διαδέχτηκε τον Pierre Lombard στον επισκοπικό θρόνο του Παρισιού και αποφάσισε να κατεδαφίσει και τους δύο ναούς προκειμένου να ανεγείρει ένα νέο μεγαλύτερο. Ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε το 1163 από το Λουδονίκο 7ο και τον Πάπα Αλέξανδρο τον 3ο. Από τότε και μετά ξεκίνησε μια σειρά απο επιχειρήσεις ολοκλήρωσης του τεράστιου αυτού ναού που διήρκησαν αιώνες. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα κτίσματα στα οποία τοποθετήθηκαν εξωτερικές αντηρίδες διότι κατά τη διάρκεια της κατασκευής του, παρουσιάστηκαν ρωγμές σε κάποια σημεία ψηλά στα τοιχώματα.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης πολλοί θησαυροί του Ναού καταστράφηκαν ή λεηλατήθηκαν. Τα αγάλματα των βιβλικών βασιλέων της Ιουδαίας (που θεωρήθηκαν λανθασμένα ως βασιλείς της Γαλλίας) αποκεφαλίσθηκαν. Αρκετές από αυτές τις κεφαλές όμως βρέθηκαν σε ανασκαφές που έγιναν το 1977 στον περιβάλλοντα χώρο του Ναού και οι οποίες τοποθετήθηκαν στον εκθεσιακό χώρο του Μουσείου του Cluny. Μόνο οι μεγάλες καμπάνες σώθηκαν από το μένος του λαού και αποφεύχθη το λιώσιμό τους σε κάποιο χυτήριο. Τότε ο ναός αφιερώθηκε στο Δόγμα του Υπέρτατου Όντος και το εσωτερικό του χρησιμοποιήθηκε ως αποθηκευτικός χώρος ζωοτροφών και τροφίμων.
Οι διαστάσεις του ναού είναι 130 μέτρα μήκος, 48 μέτρα πλάτος και 35 μέτρα ύψος. Οι πυλώνες του είναι 5 μέτρα σε διάμετρο και οι πύργοι της πρόσοψης φτάνουν τα 96 μέτρα ύψος όπου μπορεί κανείς να ανέβει μέσω 368 σκαλοπατιών. Στο νότιο πύργο στεγάζεται από το 1400 η περίφημη καμπάνα με την επωνυμία “Bourdon” η οποία εκκαμιεύθη εκ νέου το 1631. Ο Λουδοβίκος ο 14ος της έδωσε το όνομα «Εμμανουήλ». Το βάρος της είναι 13 τόνοι και το γλωσσίδι της ζυγίζει 500 κιλά. Η καμπάνα κρούεται μόνο σε σημαντικές λειτουργικές εκδηλώσεις και σε εξαιρετικές ιεροτελεστίες. Από το 1856 στο βόρειο πύργο στεγάζονται άλλες τέσσερις καμπάνες που αντικατέστησαν τις παλιότερες που υπήρχαν εκεί από το Μεσαίωνα και οι οποίες εστάλησαν στο χυτήριο το 1791 για να κατασκευαστούν κανόνια. Το βέλος του ναού, που ανακατασκευάσθηκε το 1860 ακολουθώντας το αρχικό πρότυπο του 13ου αιώνα, είναι από βελανιδιά με επικάλυψη μολύβδου και ζυγίζει 750 τόνους.
Η ιστορία του εκκλησιαστικού οργάνου του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας των Παρισίων χωρίζεται σε τρία μέρη.
1) 1403 – 1730: Το μεσαιωνικό όργανο.
Η ιστορία του οργάνου ξεκινάει κάπου στο 1330. Το πρώτο όργανο τοποθετήθηκε σε μία «χελιδονοφωλιά» κάτω από ένα ψηλό παράθυρο κοντά στο Ιερό. Κάπου το 1400 αποφασίστηκε η εγκατάσταση ενός νέου οργάνου σε ένα μικρό πέτρινο εξώστη πάνω από την δυτική είσοδο. Η κατασκευή του οργάνου αυτού ολοκληρώθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1403 και το 1473 ανακατασκευάστηκε όπου για 50 χρόνια ακόμη μπόρεσε να κρατηθεί σε λειτουργία. Από τότε και μετά έλαβαν χώρα αρκετές τροποποιήσεις και ανακατασκευές σε διάφορα σημεία του οργάνου συμπεριλαμβανομένων και των αυλών. Το 1609 προκειμένου να προστεθεί ένα δεύτερο πληκτρολόγιο αφαιρέθηκε εντελώς το ποδοπληκτρολόγιο και ο μηχανισμός μετάδοσης και κίνησης. Στα φάση αυτή το όργανο διέθετε τρεις ηχητικούς κορμούς και 2000 περίπου αυλούς που χωρίζονταν: α) στο πλήρες ηχητικό αποτέλεσμα, β) στο ηχητικό σύνολο χειλεοφώνων και γ) μια συστοιχία γλωττιδοφώνων. Ένα τρίτο πληκτρολόγιο προστέθηκε το 1630 και ένα τέταρτο το 1672. Από αυτό το όργανο έχουν επιζήσει μόνο 12 αυλοί.
2) 1730 – 1838: Το κλασσικό όργανο.
Το 1730 αποφασίστηκε η εγκατάσταση ενός εξ ολοκλήρου νέου οργάνου. Την ίδια εποχή η Γαλλία έμπαινε στην εποχή του Διαφωτισμού και οι μεσαιωνικές ξύλινες κατασκευές χάθηκαν εντελώς από το όργανο. Το νέο συμβόλαιο κατασκευής του οργάνου δόθηκε στον François Thierry. Το όργανο αναπροσαρμόστηκε εκ νέου: τα νέα πληκτρολόγια είχαν πλέον 50 νότες από ντο έως και ρε και στα τέσσερα πληκτρολόγια προστέθηκε ένα νέο στην Τρίτη θέση: το Bombarde. Το Grand Orgue έχει ένα βαθύφωνο ρετζίστρο 32’ Montre και ένα Plein Jeu 4 οκτάβων. Η σειρά των γλωττιδοφώνων περιέχει πλέον ένα Bombarde και μία δεύτερη Trumpet. Το τμήμα του ποδοπληκτρολογίου μεγάλωσε σε διαστάσεις. Η νέα θήκη του οργάνου τοποθετήθηκε ψηλότερα από το προηγούμενο όργανο και κάλυπτε τμήμα του μεγάλου στρογγυλού βιτρώ-ρόδακα. Το όργανο παρέμεινε σε αυτή την κατάσταση για άλλα 50 χρόνια.
Το 1783 γίνεται η παρέμβαση του François-Henri Clicquot. Προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για το τμήμα Positif κατασκευάζεται από τον Caillou μια νέα θήκη σε στυλ Λουδοβίκου 15ου. Όλα τα ρετζίστρο του συγκεκριμένου τμήματος ανακτασκευάστηκαν, εκτός από το Bourdon 8’ και την Cornet. Επιπρόσθετα τοποθετήθηκε ένα Bourdon 16 και ένα Flute 8’ αντικαθιστά ένα Flute 4’. Μια Trumpet 8’ προστέθηκε στο τμήμα Bombarde. Στο τμήμα Echo γίνονται διάφορες αναδιοργανώσεις και προσθέσεις. Το τμήμα των ποδοπλήκτρων μεγαλώνει επιπλέον σε διαστάσεις όπως επίσης αυξάνονται συνολικά και οι διαστάσεις όλης της θήκης του οργάνου. Από τους αυλούς που τοποθέτησε ο Clicquot, έχουν διασωθεί 900 και έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικοί.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης το όργανο χρησιμοποιήθηκε σε διάφορες εκδηλώσεις αλλά επίσης απειλήθηκε και απο διάφορα διατάγματα, τελικά όμως επέζησε αν και υπέφερε από την εγκατάλειψη, όπως και άλλα όργανα εκείνης της περιόδου. Το 1828 η γενική κατάσταση του οργάνου δεν ήταν καθόλου καλή. Ήταν η περίοδος που άρχισαν οι εργασίες ανακατασκευή του ναού όπου είχαν σαν αποτέλεσμα να εισχωρήσει σκόνη στους αυλούς και στα συστήματα παροχής αέρος. Επιπλέον βροχή και αέρας έμπαιναν στο όργανο από το βιτρώ που ήταν πάνω από το όργανο και το τελικό αποτέλεσμα ήταν να υπάρχουν εμφανείς φθορές στα φυσερά. Αυτές οι συνθήκες οδήγησαν σε μια νέα επέμβαση στο όργανο από τον Luis-Paul Dallery όπου προχώρησε σε ηχητικές ρυθμίσεις του οργάνου και σε τροποποιήσεις στα συστήματα παροχής του αέρα.
3) Το συμφωνικό όργανο
Με τον όρο «συμφωνικό όργανο» εννοούμε το είδος του εκκλησιαστικού οργάνου που εμφανίστηκε στη Ρομαντική Εποχή και του οποίου ο ήχος ήταν περισσότερο ογκώδης και συμφωνικός παρά σολιστικός και οξύς, όπως ήταν αυτός του οργάνου της περιόδου Μπαρόκ. Το 1864 με την επέμβαση του διάσημου Γάλλου κατασκευαστή εκκλησιαστικών οργάνων Aristide Cavaillé-Coll το όργανο ανακατασκευάστηκε εξ αρχής και τροποποιήθηκε γενικά σαν ήχος. Το κάθε ηχόχρωμα έπρεπε πλέον να αναμιγνύεται με τα άλλα και να παράγει ένα πλήρες ηχητικό αποτέλεσμα όπου να είναι δυναμικό και να γεμίζει τον τεράστιο ναό. Για το λόγο αυτό προστέθηκαν στο όργανο ρετζίστρο τύπου Mixture όπου θα χρησιμοποιούνταν σαν ηχητικές γέφυρες μεταξύ των θεμελιώδους ήχησης χειλεοφώνων ρετζίστρο και των γλωττιδοφώνων. Τα συστήματα παροχής αέρα τροποποιήθηκαν ριζικά έτσι ώστε να παρέχουν στα διάφορα τμήματα διαφορετικές πιέσεις αέρος, ακόμη και στα μπάσα και στα πρίμα ενός τμήματος. Για να κάνει τα πλήκτρα λιγότερο σκληρά (λόγω της μηχανικής κίνησης και μετάδοσης) τοποθέτησε , όπως είχε κάνει και στο όργανο του Αγίου Σουλπικίου, το μηχανισμό Barker που είχε εφευρεθεί πρόσφατα το 1839 από τον ομώνυμο Βρεττανό κατασκευαστή εκκλησιαστικών οργάνων.
Το νέο όργανο ήχησε για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα του 1867 αν και επίσημα παραδόθηκε το Φεβρουάριο του 1868. Σύμφωνα με το εκκλησιαστικό κατεστημένο, το όργανο αφιερώθηκε στην εκκλησιαστική χρήση την Παρασκευή 7 Μαρτίου στις 6 η ώρα το απόγευμα από τον Αρχιεπίσκοπο Georges Darboy ο οποίος βρισκόταν στο θρόνο του, ενώ ένας ιερέας της ενορίας ανέβηκε πάνω στον εξώστη και ράντισε το όργανο με αγιασμό.
Από τότε και στα επόμενα χρόνια ακολούθησαν διάφορες τροποποιήσεις και ανακατασκευές:
- 1904 από τον Charles Mutin.
- 1924 εξηλεκτρισμός των φυσητήρων.
- 1932 από τον Joseph Beuchet με ανακατασκευή ορισμένων ηχοχρωμάτων.
- 1963 από τους Jean Hermann & Robert Boisseau υπό την επίβλεψη του φημισμένου οργανίστα Pierre Cochereau.
Το 1989 το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας αποφάσισε να κάνει μια πλήρη ανακατασκευή του εκκλησιαστικού οργάνου συμπεριλαμβάνοντας και τον εκσυγχρονισμό του μηχανισμού μετάδοσης και κίνησης. Το συμβόλαιο της εργασίας αυτής ανατέθηκε στους Jean-Loup Boisseau & Bertrand Cattiaux. Η εργασία αυτή έφερε σε επαφή δύο διαφορετικούς κόσμους: κατασκευαστές εκκλησιαστικών οργάνων και μηχανικούς ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Περίπου 900 ξύλινοι αυλοί καθαρίστηκαν με ψήκτρες και ξαναβάφτηκαν, όπως επίσης 7000 άλλοι καθαρίστηκαν με πλύση σε λουτρό υπερήχων. Επίσης κάποια νέα εξαρτήματα τοποθετήθηκαν πάνω στους αυλούς αλλά και στο όργανο ολόκληρο. Η κονσόλα και οι συναρμογές αυλών με πληκτρολόγια ανατέθηκαν στην εταιρεία Synaptel όπου πλέον όλο το όργανο ελέγχεται από επτά σύγχρονους ηλεκτρονικούς υπολογιστές συνδεμένους μεταξύ τους σε τρία συστήματα LAN. Με το σύστημα αυτό καταγράφονται πλήρως οι κινήσεις του κάθε οργανίστα και μπορεί να αναπαραχθεί επαρκώς ο κάθε αυτοσχεδιασμός που ερμηνεύεται στο όργανο αυτό. Οι εργασίες ανακατασκευής και εκσυγχρονισμού του οργάνου ολοκληρώθηκαν το 1993 και χρειάστηκαν 28.000 ώρες εργασίας.
Για τα ηχοχρώματα και τα αξεσουάρ του οργάνου πατήστε ΕΔΩ
ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΥ ΝΑΟΥ
ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΟ PASSAU
Ένα από τα μεγαλύτερα εκκλησιαστικά όργανα της υφηλίου φιλοξενείται αυτή τη στιγμή στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου στο Πασσάου της Γερμανίας. Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Στεφάνου ξεκίνησε να χτίζεται το 1668 ενώ ολοκληρώθηκε μερικά χρόνια αργότερα το 1693, όταν μια πυρκαγιά κατέστρεψε τον προηγούμενο ναό που υπήρχε στην ίδια θέση από τον οποίο μόνο η ανατολική γοτθική πλευρά παραμένει. Στην ίδια θέση είχαν ξεκινήσει να χτίζονται διάφοροι ναοί από το 730. Ο παρών ναός είναι σε baroque στυλ και έχει μήκος περίπου 100 μέτρα. Στο ναό αυτό φιλοξενείται το μεγαλύτερο εκκλησιαστικό όργανο που υπάρχει εκτός της Αμερικής, ενώ θεωρείται ότι είναι το μεγαλύτερο όργανο που υπάρχει σε καθεδρικό ναό σε όλο τον κόσμο.
Το πρώτο μεγάλο όργανο τοποθετήθηκε εκεί από τον G.F Steinmeyer to 1928. O Steinmeyer είναι επίσης ο κατασκευαστής του εκκλησιαστικού οργάνου της Γερμανικής Εκκλησίας Αθηνών το 1933. Την περίοδο εκείνη το όργανο του Καθεδρικού Ναού του Πασσάου ήταν το μεγαλύτερο όργανο που βρισκόταν σε εκκλησία. Το 1978-1981 το όργανο ανακατασκευάστηκε από την εταιρεία Ludwig and Wolfgang Eisenbarth και πήρε τις διαστάσεις που έχει σήμερα. Η πρόσοψη του οργάνου έχει παραμείνει όπως την κατασκεύασε ο Joseph Matthias Götz (1733) αλλά προεκτάθηκε από το Hand Geiger το 1979 για να τοποθετηθούν τα 126 ρετζίστρο. Όλο το σύστημα αποτελείται από 233 ρετζίστρο και 17774 αυλούς και 4 συστοιχίες κρουστών Carillon. Το όργανο έχει δυνατότητα μηχανικής και ηλεκτρικής μετάδοσης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα σύστημα από 5 διαφορετικά όργανα που βρίσκονται τοποθετημένα μέσα στο ναό και που μπορούν να παιχθούν ταυτόχρονα από μία μεγάλη κονσόλα, ωστόσο κάποια από αυτά έχουν και τη δική τους κονσόλα.
Το κυρίως όργανο αποτελείται από 126 ρετζίστρο. Μπορεί να παιχτεί από την κύρια κονσόλα με ηλεκτρική μετάδοση πλήκτρων και ρετζίστρο. Το τμήμα αυτό επίσης διαθέτει μια ιδιαίτερη κονσόλα με 4 πληκτρολόγια από το οποίο μπορούν να ελεγχθούν 77 από τα ρετζίστρο του τμήματος αυτού με μηχανική μετάδοση.
Στο πίσω μέρος του ναού στην αριστερή πλευρά του δυτικού εξώστη, υπάρχει το όργανο του «Αποστόλου» με 25 ρετζίστρο που κατανέμονται σε 2 πληκτρολόγια και ποδόπληκτρα, με μία κονσόλα με μηχανική μετάδοση. Ο ήχος που παράγει το όργανο αυτό είναι κατάλληλος για ερμηνεία κυρίως Ιταλικής μουσικής. Υπάρχει επίσης και ένα ιδιαίτερο σύστημα τροφοδοσίας με αέρα για το τμήμα αυτό.
Στη δεξιά πλευρά του ιδίου εξώστη, υπάρχει το όργανο του «Ευαγγελίου» με 22 ρετζίστρο για τα μανουάλ και 3 για το πεντάλ. Το όργανο αυτό ελέγχεται από την βασική κονσόλα. Ο ήχος του οργάνου αυτού είναι κατάλληλος για ερμηνεία Γαλλικής μουσικής και προσεγγίζει τον ήχο που παράγει ένα γαλλικό κλαβιέ Bombarde με ρετζίστρο Cornet. Τα δύο αυτά όργανα είναι τοποθετημένα μέσα σε ξύλινα περιβλήματα του 1715 του Hartmann.
Το όργανο Χορωδίας αποτελείται από 38 ρετζίστρο με 3 μανουάλ και ένα πεντάλ και συνδέεται με μηχανική μετάδοση με τη δική του κονσόλα και βρίσκεται στο αριστερό μέρος του Θυσιαστηρίου. Συνδέεται επίσης και με την κεντρική κονσόλα. Το ξύλινό του περίβλημα κατασκευάστηκε από τον Christhard Mahrenholz το 1928
Επάνω από τον κεντρικό Θόλο του Ναού, υπάρχει το τμήμα Αντηχήσεως με 15 ρετζίστρο για τα μανουάλ και 4 για το πεντάλ. Ο ήχος διαφεύγει από μια οπή στο θόλο, η οποία ονομάζεται «Άνοιγμα του Αγίου Πνεύματος». Το όργανο αυτό μπορεί να ελέγχεται από το 3ο πληκτρολόγιο του Οργάνου Χορωδίας ή από τη βασική κονσόλα με ηλεκτρική μετάδοση
Η βασική κονσόλα βρίσκεται στο δυτικό εξώστη και μπορεί να ελέγχει όλα τα τμήματα του οργάνου με ηλεκτρική μετάδοση. Τα ρετζίστρο ελέγχονται από ένα ηλεκτρονικό σύστημα με ικανότητα αποθήκευσης πάνω από 4000 θέσεις. .Τα καλώδια που συνδέουν την κονσόλα αυτή με τα διάφορα τμήματα προσεγγίζουν το μήκος 120 χιλιομέτρων.
Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες και ακουστικά δείγματα του οργάνου αυτού στις εξής ιστοσελίδες:
http://www.eberhard-geier.de/padomorgel-en.htm
http://infopuq.uquebec.ca/~uss1010/orgues/allemagne/passau1.html
Το Μεγάλο εκκλησιαστικό όργανο
του Αγγλικανικού Καθεδρικού Ναού του Αγίου Παύλου
στο Λονδίνο
Τον Ιούλιο του 2005 έκανα ένα ταξίδι στο Λονδίνο, με σκοπό να συναντήσω τον περίφημο οργανίστα Nicolas Kynaston και να κάνω κάποια μαθήματα εκκλησιαστικού οργάνου μαζί του. Μέσα σε όλα, επισκέφθηκα και μεγάλους καθεδρικούς ναούς της πόλης, αλλά και μικρότερους ενοριακούς όπου θαύμασα τα εκκλησιαστικά τους όργανα και ταυτόχρονα ένοιωσα ότι εδώ στην Ελλάδα είμαστε όχι απλώς πίσω στον τομέα της μουσικής αυτού του είδους, αλλά δε θα καταφέρουμε ποτέ ούτε να προσεγγίσουμε αυτά που γίνονται εκεί.
Όταν ήρθε η ημέρα της Κυριακής, επισκέφθηκα τον Αγγλικανικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου. Δε νομίζω ότι υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς ένα τέτοιο μνημείο. Είναι πραγματικά ένα τεράστιο οικοδόμημα. Οι διαστάσεις του δικαίως χαρακτηρίζουν το ναό αυτό ως καθεδρικό. Αλλά ο κυριότερος λόγος για τον οποίο επισκέφθηκα τον Καθεδρικό Ναό ήταν, φυσικά, το εκκλησιαστικό όργανο που φιλοξενείται εκεί. Ο ναός του Αγίου Παύλου είναι ιδανικός για τη φιλοξενία αυτού του τεραστίου οργάνου, το οποίο όταν ηχεί μέσα στο ναό είναι σα να ακούγεται ο ήχος του από τον ουρανό. Η ακουστική του ναού είναι φανταστική και χρειάζονται περίπου 12 δευτερόλεπτα για να χαθεί και το παραμικρό ίχνος του ήχου που αφήνει αυτό το όργανο μαμούθ.
Ας δούμε λίγα λόγια για το όργανο αυτό, αρχίζοντας πρώτα από ιστορικά στοιχεία και στη συνέχεια εξετάζοντας τη διάταξη των ηχοχρωμάτων του.
Στις 19 Δεκεμβρίου 1694 υπογράφθηκε ένα συμβόλαιο από τους υπεύθυνους του ναού και από το διαπρεπή κατασκευαστή εκκλησιαστικών οργάνων από τη Γερμανία Bernard Smith, προκειμένου να κατασκευασθεί ένα όργανο για το νέο καθεδρικό ναό, αφού ο προηγούμενος είχε παραδοθεί στις φλόγες της πυρκαγιάς που κυριολεκτικά κατέστρεψε το Λονδίνο το 1666. Η τιμή του νέου οργάνου ήταν 2000 λίρες (με σημερινά δεδομένα παραπάνω από 2.000.000 λίρες δηλ. 3.000.000 ευρώ). Το όργανο είχε 27 ρετζίστρο και τοποθετήθηκε στο δώμα του Quire, δηλαδή του χώρου στο μπροστινό μέρος του ναού που κάθεται η χορωδία και οι κληρικοί, όπως συνηθιζόταν εκείνη την περίοδο. Είχε τρία πληκτρολόγια για τα χέρια, αλλά κανένα ποδοπληκτρολόγιο. Τα ποδόπληκτρα προστέθηκαν στο όργανο γύρω στο 1721, αν και αυτά δεν ήταν ακριβώς ποδόπληκτρα αλλά “Pull Downs”, δηλαδή ποδομοχλοί συνδεδεμένοι με τις βαθύφωνες νότες των πληκτρολογίων. Γενικά το όργανο παρέμεινε αμετάβλητο μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα.
Το 1872, ο Henry Willis, ολοκλήρωσε ένα ουσιαστικά νέο όργανο για τον Καθεδρικό Ναό. Από το παλιό όργανο παρέμειναν περίπου 200 αυλοί από τους οποίους μερικοί διασώζονται ως τις ημέρες μας. Η αρχική θήκη του οργάνου που είχε σχεδιαστεί από τον αρχιτέκτονα του ναού Christopher Wren, διαιρέθηκε στα δύο και το όργανο μοιράστηκε στους μεγάλους πυλώνες που στηρίζουν το θόλο του ναού δεξιά και αριστερά. Το νέο αυτό όργανο είχε τέσσερα πληκτρολόγια. Αργότερα όμως ο Father Willis έκανε κι άλλες τροποποιήσεις, περίπου στο 1897 και 1900. Το 1930 ο εγγονός του Henry Willis ο 3ος, κατέστη υπεύθυνος για επιπλέον μετατροπές, συμπεριλαμβανομένων του εξηλεκτρισμού του οργάνου, μιας νέας κονσόλας και της τοποθέτησης του θεαματικού ρετζίστρο Trompette Militaire που συναντά κάποιος όταν εισέρχεται στο ναό πάνω στο θόλο και στο κεντρικό κλίτος.
Το 1972-1977 ο κατασκευαστής εκκλησιαστικών οργάνων N.P. Mander Ltd, ανακατασκεύασε τη μετάδοση κίνησης της κονσόλας, των αεροθηκών και της κονσόλας εν γένει, συντήρησε τους παλιούς αυλούς του οργάνου του Willis και επίσης τοποθέτησε αρκετό νέο υλικό στο όργανο. Η εργασία ανακατασκευής ολοκληρώθηκε το 1977 εγκαίρως για τον εορτασμό του Αργυρού Ιωβηλαίου της βασίλισσας Ελισσάβετ. Κατά τη διάρκεια της ανακατασκευής του οργάνου, η πλειοψηφία των μερών του ήταν σε λειτουργία, έτσι ώστε το όργανο να παρέχει μουσική στις λειτουργίες. Ακόμη και η τοποθέτηση της νέας κονσόλας έγινε μεταξύ των Εσπερινών μιας ημέρας και της επόμενης.
Το όργανο συνεχίζει να επιτηρείται από τον οίκο Mander Organs Ltd. Το 1992 το σύστημα των εμβόλων μνημών του οργάνου αναβαθμίστηκε με σύστημα Solid State, έτσι ώστε να μπορεί να έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετεί με πολλές μνήμες για αποθήκευση συνδυασμών ρετζίστρο, τον κάθε οργανίστα που ερμηνεύει έργα σε αυτό. Από το χειμώνα του 2006 το όργανο βρίσκεται σε ένα πρόγραμμα 18μηνης συντήρησης από τον οίκο Mander Organs Ltd έτσι ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί τις ανάγκες των λειτουργιών του ναού. Δεδομένου ότι είναι παγκοσμίως ένα από τα πιο πολυχρησιμοποιημένα μεγάλα εκκλησιαστικά όργανα, χρειαζόταν μια συντήρηση τέτοιου μεγέθους. Επίσης θα τοποθετηθεί μια δεύτερη κινούμενη κονσόλα στο κυρίως μέρος του ναού έτσι ώστε ο οργανίστας να μπορεί να ακούει το όργανο όπως το ακούν οι ακροατές του. Υπολογίζεται ότι το όργανο θα παραδοθεί σε χρήση το καλοκαίρι του 2008.
Λέγεται ότι όταν ο Smith συνεργαζόταν με το Wren για την κατασκευή του οργάνου, υπήρξαν σοβαρές διαφωνίες για τον εξωτερικό σχεδιασμό του και μάλιστα ο Wren, λόγω του ότι ήταν και ο αρχιτέκτονας του ναού, εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του στον Smith λέγοντας του ότι, «δεν θα αλλάξει τα σχέδια του ναού του, για ένα κουτί με σφυρίχτρες!!!!». Ακόμη λέγεται πως μία φορά έπαιξε ο Μέντελσον στο όργανο αυτό σε έναν Εσπερινό, αλλά ξεχάστηκε και συνέχισε το παίξιμο για αρκετή ώρα μετά το τέλος του Εσπερινού και ο κόσμος ήθελε να φύγει. Τότε οι υπεύθυνοι του ναού προκειμένου να σταματήσει ο μουσικός να παίζει, έδωσαν εντολή στους χειριστές των φυσερών του οργάνου, να σταματήσουν να παρέχουν αέρα στο όργανο, με αποτέλεσμα να δοθεί ένα άδοξο τέλος στην ερμηνεία του μεγάλου μουσικού.
Η διάταξη των ηχοχρωμάτων του οργάνου είναι η εξής:
GREAT ORGAN
| SWELL ORGAN
|
SOLO ORGAN
| CHANCEL PEDAL ORGAN
|
VTH MANUAL
| DOME PEDAL ORGAN
|
SOUTH CHOIR ORGAN
| NORTH CHOIR ORGAN
|
WEST SECTION:
| COUPLERS:
|